Σάββατο 24 Δεκεμβρίου 2016

~Μεγαλώνοντας...~

Βρίσκομαι σε ένα λεωφορείο κάνοντας τη συνηθισμένη μου διαδρομή.
Όλα θα ήταν ίδια με τις άλλες φορές μονάχα που σήμερα νιώθω κάτι να΄χει αλλάξει.
Λίγο σα να μεγάλωσα.
Το μυαλό μου χάνεται κι αφήνω το βλέμμα μου να θολώσει.
Δεν θέλω να φτάσω γρήγορα.
Θέλω να κρατήσω ακόμα λίγο αυτή τη στιγμή.
Δεν φοβάμαι πια αυτή μου την πλευρά.
Την αγαπώ και την προκαλώ.
Κάποιες φορές απλά...τη χρειάζομαι.

Μαμά, μεγάλωσα. Κι αγαπώ ακόμα τους ανθρώπους.
Τους χαιρετάω κάθε πρωί και κάποιοι μου χαμογελάνε. Άλλοι ξαφνιάζονται και σαστίζουν. Εγώ όμως θυμάμαι εκείνους που περπατάνε αργά και δεν φοβούνται να κοιτάξουν στα μάτια.
Μαμά, χαμογελάς στους ανθρώπους; 
Οι άνθρωποι ερωτεύονται και κρατιούνται χέρι-χέρι. Ανταλλάσουν ανάσες και κοιμούνται αγκαλιά. Tα δάχτυλά τους είναι μπερδεμένα και τα χείλη τους χαμογελαστά. 


Οι άνθρωποι αγαπιούνται και αφήνονται. Περπατάνε δίπλα-δίπλα και ακούνε απ΄τα ίδια ακουστικά.


Μαμά, οι άνθρωποι πληγώνουν... 
       Κι όταν το καταλάβουν είναι αργά.

Bedroom sessions | Φλωρεντία


Υ.γ.Σε 'σένα που μ' έκανες να αγαπήσω τα Χριστούγεννα...


Πέμπτη 17 Νοεμβρίου 2016

~Του ταξιδιού~

Τι ομορφιές βλέπουμε απόψε...
Η πόλη μας φωτισμένη κι εμείς να πλησιάζουμε σιγά.
Τα δάχτυλά σου είναι παγωμένα.
Το πουκάμισό σου τσαλακωμένο.
Τα μαλλιά σου μπερδεμένα.
Κι εγώ σ΄αγαπώ.

Λατρεύω το σκοτάδι σου. 
Τα μάτια σου που γυαλίζουν τη νύχτα και τη μελαγχολία της φωνής σου.
Νιώθω τυχερή. 
Που βρέθηκα εκεί στις στιγμές σου.
Που μπλέχτηκα στα δάχτυλά σου.
Που αγκάλιασα το σώμα σου.

Σταμάτησες σε μια άκρη κι άνοιξες το παράθυρο του αυτοκινήτου.
Γέμισες τους πνεύμονές σου αέρα και μετά άφησες το σώμα σου απροστάτευτο ν΄αδειάσει. 
Ήταν μια ανάσα που΄χες καιρό να πάρεις. Είχες αφήσει στην άκρη την ελευθερία σου.
Τί πήγε στραβά;

Bedroom sessions | Φλωρεντία

Δευτέρα 3 Οκτωβρίου 2016

~Μη μου θυμώνεις, σ΄αγαπώ.~

Να κάθομαι δίπλα σου. Να μην κάνω τίποτα. Μονάχα να κοιτάζω το ρολόι που μετρά τα δευτερόλεπτα. Να θυμάμαι τότε που έμπλεκα τα δάχτυλά μου στα μαλλιά σου κ έγερνα στο στέρνο σου.
Το ανοιχτό παράθυρο δε σε ενοχλούσε. Δεν χάλασε στιγμή την ηρεμία σου κι ας έφερνε κρύο αέρα στο δωμάτιο. Έβαλες τη ζακέτα σου κ γύρισες τη σελίδα στο βιβλίου σου.

Όλα τακτοποιημένα στη ζωή σου. 
Κι η δική μου καρδιά ακόμα κρέμεται στα κλειδιά σου.
-Πάμε μια βόλτα με το αυτοκίνητο;
-Οδηγάω...

Bedroom sessions | Φλωρεντία


Πέμπτη 1 Σεπτεμβρίου 2016

~Η συναυλία~

Αεράκι μου, τί ωραία που φύσηξες χθες βράδυ!
Τελευταία μέρα του καλοκαιριού κι εσύ τραγούδησες τα όνειρα που έκλεισα στο εφηβικό μου δωμάτιο. Κι ήξερες κάθε στίχο τους απ΄έξω. Και χαμογέλασες και μ΄αγκάλιασες. Κι η μουσική συνέχιζε...
Αεράκι μου.
Έκανες τη νύχτα να φωτίσει περνώντας απαλά γύρω απ΄τους φίλους, μπερδεύοντας τα μαλλιά τους.
Ανακάτεψες έξι φωνές και τις έφερες στ΄αυτιά μου. 
Τί ευτυχία αυτή η γιορτή!

Bedroom sessions | Φλωρεντία

Υ/Γ: Τα χαμόγελα να θυμάσαι.

Δευτέρα 15 Αυγούστου 2016

~Ανυπεράσπιστε εαυτέ μου.~

Ζω για να περπατήσω στη διαχωριστική γραμμή.
Σε κάθε γραμμή που χωρίζει δυο δρόμους. Να απλώσω τα χέρια και να αισθανθώ στο σώμα μου τα κύματα του αέρα από τα διερχόμενα αυτοκίνητα. 
Ένας μοτοσικλετιστής να μου κρατήσει το χέρι και να με παρασύρει στο δρόμο του. Να μην έχω επιλογή. Να φωνάξω. Κι όμως να μην ακουστώ. Να πρέπει να κρατηθώ γερά από το μπράτσο του και να μη φοβηθώ. Να καταφέρω να ανέβω στη μηχανή του. Και να ταξιδέψω στη δική του διαδρομή. Να κάνω το ταξίδι του.
Να μη θυμάμαι. Να μην ελπίζω.
Μονάχα να΄χω τον αέρα σύμμαχο.

Θέλω για μια φορά να ισορροπήσω. 
Σε ένα σχοινί που ταλαντεύεται. Και να΄χω μια θάλασσα από κάτω. Να νιώθω ελευθερία και φόβο μαζί. Εσύ να με κοιτάζεις κι εγώ να απορώ με την ψυχραιμία σου. Να έχεις ένα μικρό χαμόγελο που θα ομορφαίνει το πρόσωπό σου. Κι έτσι να με γεμίζεις δύναμη. Τότε, αγάπη μου, δεν θα΄χει λόγο ο ουρανός. Μονάχα φως, απ΄το ξημέρωμα, να λάμπει το δρόμο μου και τα δικά σου βήματα. 

Bedroom sessions | Φλωρεντία

Τετάρτη 13 Ιουλίου 2016

~Το δισκάκι~

Έχω ένα δισκάκι με τραγούδια που τόσα χρόνια το άκουσα μονάχα μια φορά. Το προσέχω όμως και το κρύβω στο δωμάτιό μου. Να μην το βρουν οι άλλοι και το ακούσουν. Ήταν για τους δυο μας, είχες πει.

Κάποιες φορές που αποφασίζω να του αλλάξω θέση αναρωτιέμαι αν θυμάσαι ότι μου το έδωσες. Αν ακόμα σου αρέσει αυτός ο βρώμικος, καταραμμένος ήχος. Ή αν άλλαξες, ακόμα λίγο, απ΄την τελευταία φορά που με ρώτησες αν το έχω κρατήσει. 

Σήμερα το έβαλα να παίζει. 
Aναρωτιέμαι, ξανά. Και σε θυμάμαι.
Μονάχα υποσχέσου μου, πως θα σταματήσεις να ξεθάβεις ιστορίες όταν στο ζητήσω.

Μερικές φορές, μετράω την αγάπη με τραγούδια. 
Πόσα μοιραστήκαμε και πόσα τραγουδήσαμε αγκαλιά. 
Πόσα δισκάκια κάναμε δώρο και πόσα ξεχάσαμε στη διαδρομή.

Μα πριν τελειώσει το τελευταίο τραγούδι πες μου.
Με θυμάσαι λίγο;

Bedroom sessions | Φλωρεντία

Παρασκευή 17 Ιουνίου 2016

~Εγώ, στα 17.~

"A step into the void".
Το τετράδιό μου γίνεται blog και διαλέγει να κάνει ένα αναποφάσιστο βήμα και να δει τον κόσμο.

Αγάπησα το γράμμα "δ". 
Γιατί ξεκινά τη λέξη "δίνομαι" και τη λέξη "Δευτέρα". 
Και κάπως έτυχε και συνδέθηκαν αυτές οι δυο στη ζωή μου. 

Όταν βρέχει ακούω Evanescence και Jeff Buckley. Και ξέρω πως δεν ταιριάζουν και τόσο πολύ μεταξύ τους.

Ανακάλυψα πως χρειάζομαι τα βιβλία. Για να ακολουθώ τους ήρωες και να μυρίζω τις σελίδες!   

Κοιτάω τους ανθρώπους στα μάτια και χαμογελάω. Κι αυτό μάλλον σημαίνει πως είμαι καλά. 

Είμαι εγώ, λίγο πριν τα 18. 
Να λατρεύω και να μισώ τον χρόνο. 
Να ονειρεύομαι και να ελπίζω.
Άφησέ με.

Bedroom sessions | Φλωρεντία 


Σάββατο 28 Μαΐου 2016

~Voices~

Έχω στα αυτιά μου τις φωνές των ανθρώπων μου. 
Γιατί ξέρω πως θα χρειαστώ δυο λόγια δικά τους για τη ζωή μου. 
Κι έτσι κράτησα όλες αυτές τις λέξεις που είπαν ποτέ για να φτιάχνω τις προτάσεις μου. 
Τις διαλέγω απαλά και τις προσέχω. 
Προσπαθώ να τις προσέχω. Αλλά δεν τα καταφέρνω πάντα.
Τις βάζω σε σειρά και φτιάχνω ιστορίες. 
Τις γράφω στο τετράδιό μου. Τους τις διαβάζω. 
Και μετά θέλω μια αγκαλιά. Γιατί άνοιξα μια πλευρά που ήταν κλειστή για χρόνια κι έτσι θα κουμπώσει ξανά.

Τις αγαπώ αυτές τις φωνές. 
Τις ξεχωρίζω στο πλήθος και τις ακολουθώ.
Τις εμπιστεύομαι. 
Και τις παίρνω μαζί μου.

Bedroom sessions | Φλωρεντία




Δευτέρα 25 Απριλίου 2016

~Το άρωμά σου~

Που πάει η αγάπη όταν τελειώνει;
Λες να υπάρχει ένας κήπος ανθισμένος, 
γεμάτος με όσες αγάπες πήρε ο χρόνος;
Με τις αγκαλιές που άδειασαν και τα αρώματα που χάθηκαν στον αέρα;
Θα΄θελα να΄χω τη σιγουριά. 
Πως κάπως, κάποτε θα την ξανασυναντήσω εκείνη την αγάπη.
"Κάπου πρέπει να υπάρχουν όλα αυτά. 
Αποκλείεται να χάθηκαν. 
Αποκλείεται σου λέω!"
Η μυρωδιά σου κάπου υπάρχει. 
Ακόμα τη θυμάμαι και τη νοσταλγώ.
Σαν τα τραγούδια που ακούς ένα βράδυ κι από τη χαρά σου θες να γεμίσεις τον ουρανό μπαλόνια!

Ναι! Γι΄αυτή τη μυρωδιά σου λέω. 
Που κουβαλάει την άνοιξη μέσα στις εποχές.

Πες μου πως υπάρχει ακόμα. Έστω και κρυμμένη. Θα την ξαναβρώ.

 Bedroom sessions | Φλωρεντία

Πέμπτη 7 Απριλίου 2016

~Της Δευτέρας~

Την έμαθα αυτή τη νύχτα. Κάθε φορά διαφορετική, μα κάθε φορά η ίδια αγάπη. Τραγούδια, φίλοι, μπύρες κι αγκαλιές.
Για εκείνα που έχει αυτή η νύχτα, ψάχνουν άλλοι μια ζωή ολόκληρη.
Έχει παρέες που τραγουδούν δυνατά κι άλλες φορές αφήνουν τη σιωπή τους δώρο. Δώρο σε αυτή τη μία, που ξέρει να χρωματίζει τις Δευτέρες. Σε εκείνη που τραγουδά κάτω από φώτα πολύχρωμα και χάνεται μέσα στον καπνό. Που επιστρέφει πάντα στη σκηνή για δυο τραγούδια ακόμα και κοιτάει στα ματιά. Είλικρινά κι αληθινά. Και δεν κρύβεται. Αφήνει τον εαυτό της εκεί. Ελεύθερο. Κι αν θες τον ακουμπάς, παίρνεις λίγη νεραϊδόσκονη για το γυρισμό και φωτίζεις τους δρόμους.

Η πόλη ξαναζεί. Κι οι άνθρωποι μπλέκουν τα δάχτυλά τους κι αγαπούν.
Τι ομορφιές αυτή η νύχτα...

Δευτέρα 14 Μαρτίου 2016

~Αχ, αυτή η νύχτα.~

Θα΄θελα να μείνω ακόμα λίγο. Κάτω από αυτό το φως που μοιάζει με φεγγάρι. Μέσα σε εκείνη την αγκαλιά που ξαναγεννήθηκα. Στα χέρια που με άγγιξαν απαλά. Εκείνο το βράδυ με τα αστέρια. Με την άμμο να μπλέκεται στα πόδια.
"Ακούς τη θάλασσα; Εγώ την ακούω ακόμα."
Εκείνο τον ήχο, τον μαγικό. Που μαζί παίρνει όσα αφήσαμε λίγο πιο έξω από το "εγώ" μας. Και τους δείχνει τον κόσμο. Τον αλλιώτικο. Εκείνον που φοβήθηκες να δεις και τράβηξες κι εμένα στη στεριά σου. Στη σιγουριά.
"Δε φταις εσύ."
Να μείνω λίγο ακόμα. Ξαπλωμένη σε μια άκρη. Να σε χαζεύω να πετάς βότσαλα στη θάλασσα και να ψάχνεις για κοχύλια.

Γύρνα με πίσω σε αυτή τη νύχτα κι άφησέ με. Εκείνη τη δεύτερη φορά δε θα σκέφτομαι πολύ. Σου το υπόσχομαι.

Άπλωσέ μου το χέρι σου. Δε θα σε πονέσω. Αλήθεια.

Σε αυτή τη νύχτα. Άλλη μια φορά. Σε παρακαλώ.

Bedroom sessions | Φλωρεντία

Τετάρτη 2 Μαρτίου 2016

~Της νεράιδας~

Ανοίγω διστακτικά την πόρτα. Βγαίνω έξω. Τα μαλλιά μου ανακατεύονται. Φταίει ο αέρας και το αντίθετό μου βήμα. 
Φτάνω σε εκείνο το στενό δρομάκι που το διασχίζω μόνο με τις βροχές. Το ίδιο είναι ακόμα. Κρυμμένο μέσα στα δέντρα να περιμένει κάποιον να περάσει. Αφήνω το χέρι μου ελεύθερο κι εκείνο σα να ήταν φυλακισμένο εδώ και καιρό, ακουμπά κάθε λουλούδι στο πέρασμά μου. 
Δεν ακούγονται ούτε φωνές, ούτε γέλια, ούτε αυτοκίνητα. Μόνο τα βήματά μου στο χώμα.
Άνοιξη. Μέσα κι έξω. Για μια στιγμή. Για δυο λεπτά. Για όσο αντέξω. 
Δε μ΄ακούει κανείς. Τραγουδάω δυνατά. Αυτά που δεν βρήκα δύναμη να πω. Αυτά που φοβήθηκα.
Δάκρυα. 
"Δε γαμιέται. Φεύγω."
"Μείνε, βρέχει και την άνοιξη." 
Ανάσα. Κλειστά μάτια. Ελευθερία.


Bedroom sessions | Φλωρεντία 

Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου 2016

~Χάθηκε το φεγγάρι~

Πανέμορφε ουρανέ,
να σε χάριζα στα μάτια 
που αγαπώ πιο πολύ απ΄τ΄άλλα.
Για μια στιγμή να σε κρατούσα
και να σε πήγαινα ταξίδι.
Να έπαιρνα κι απ΄το χέρι τη ζωή, 
να πηγαίναμε μαζί.
Ουρανέ μου,
να΄χαν τα χρώματά σου, 
οι άνθρωποί μου.
Να μη ξεχνώ πώς μοιάζουν.
Ουρανέ μου.
Τραγούδα μου, -τον- π΄αγαπώ.

Bedroom sessions | Φλωρεντία


(Χάθηκε το φεγγάρι|Β.Γκούφας/Σ.Ξαρχάκος)

Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου 2016

~Βιβλιοθήκη~

Έχω κι εγώ εκείνο το ρομαντικό όνειρο να ερωτευτώ σε βιβλιοθήκη. Να σε κοιτάξω τυχαία όπως θα χαζεύεις τους τίτλους των βιβλίων και θα αφήνεις τον εαυτό σου να παραδωθεί σε αυτή τη μυρωδιά του χαρτιού που κανείς δε σκέφτηκε να κλείσει σε ένα μπουκάλι.


Θα ακούγεται μοναχά ο ήχος απ΄τις σελίδες που θα γυρίζεις και η αναπνοή σου θα φέρνει ένα απαλό αεράκι.
Θα τσαλακώνεις το πρόσωπό σου κι εγώ -το ξέρω- θ΄αγαπήσω τα μάτια σου, που κάθε τόσο θα αλλάζουν σειρά, τις λέξεις που θα αντανακλούν στα γυαλιά σου και τον κόσμο σου που θα ξετυλίγεται.

Το ξέρω, πως θα αγαπήσω τις εκφράσεις σου. Το πρόσωπό σου με το άδειο βλέμμα κάθε που το κεφάλαιο θα τελειώνει.
Θα αγαπήσω το σταθερό σου βήμα και το τρίξιμο τις καρέκλας σου.
Τα δάχτυλά σου. Που θα ακουμπούν απαλά -κι άλλωτε επίμονα- αυτόν τον πάκο με τα χαρτιά που λέει ιστορίες.

Αυτές τις λεπτομέριες που δε σου αρέσουν. Αυτές θα αγαπήσω.

Το ξέρω.
Μα θέλω να πω πως το έζησα.


Bedroom sessions | Φλωρεντία





Τρίτη 12 Ιανουαρίου 2016

~Η φωτογραφία~

Θα΄θελα να σε φωτογραφίσω.
Να κλείσω σε μια στιγμούλα λίγο απ΄τη ζωή σου.
Να την έχω μαζί μου. Να τη διπλώσω και να τη βάλω στην τσέπη μου.
Για να σε κουβαλάω παντού.
Σαν τα όνειρά μου. Σαν τα κρυμμένα μου.
Αγαπημένε μου άνθρωπε.
θα΄θελα να΄χω κάτι να ακουμπάω. Δυο τυπωμένα σε χαρτί χείλη.
Να νιώθω την ανάσα που βγήκε στο χαμόγελο.
Θα΄θελα εκείνη τη στιγμή σου να την έχω σαν το πιο πολύτιμό μου δώρο.
Να τη θυμάμαι. Να την χαζεύω.
Αγαπημένε μου άνθρωπε.
Να την κρατώ στα χέρια μου.

Bedroom sessions | Φλωρεντία

Σάββατο 9 Ιανουαρίου 2016

~Η βόλτα~

Θυμάμαι τα χέρια μας που κούμπωσαν τόσο απόλυτα. Σα να είχαν φτιαχτεί γι΄αυτό το σκοπό. Θυμάμαι κάθε γραμμή στο πρόσωπό σου.
Ένιωθα μια κραυγή ευτυχίας να θολώνει τα μάτια μου, να ηχεί δυνατά στα αυτιά μου και να αγκαλιάζει το σώμα μου τόσο δυνατά που πόνεσα. Κι έτρεμα. Και δεν κατάλαβε κανείς. Μόνο τα δάχτυλά σου που τα έσφιγγα και τα κρατούσα μην τα χάσω. 
Σταγόνες στα μάτια μου κι εσύ να μοιάζεις με μια θάλασσα που απλώνει τα "θέλω" και τα "χρειάζομαι". 
"Σ΄αγαπώ μα φοβάμαι."
Κι όντως φοβόμουν. Πώς να μη φοβάσαι με την ψυχή ανοιχτή και την καρδιά μοιρασμένη. Πως να μη φοβάσαι; Όταν το μυαλό σ΄αφήνει μόνο, να παλέψεις με τα βαθιά; Με εκείνα που έκρυψες απ΄τους περαστικούς σου κι έδωσες στους λίγους σου, να τα κρατούν με χέρια απαλά. 

Που λες αγαπημένε...
Θυμάμαι εκείνες τις αγκαλιές πάνω απ΄τα χοντρά μας ρούχα και την επιμονή σου να παίζεις με τα μαλλιά μου. Και τα μάτια σου που έλαμπαν. Και τους ψιθύρους στα αυτιά μου. Μ΄αυτούς έφτιαξες το πιο γλυκό παραμύθι.

Μόνο που το αφήσαμε στη μέση.
Θα ψάξω να βρω μια στιγμή σου. Απλά και μόνο για να μάθω πως τελειώνει η ιστορία μας. Πως γυρνούν οι πλάτες. Πως πέφτουν τα δάκρυα. Πως λέμε αντίο. 

Bedroom sessions | Φλωρεντία