Πέμπτη 7 Απριλίου 2016

~Της Δευτέρας~

Την έμαθα αυτή τη νύχτα. Κάθε φορά διαφορετική, μα κάθε φορά η ίδια αγάπη. Τραγούδια, φίλοι, μπύρες κι αγκαλιές.
Για εκείνα που έχει αυτή η νύχτα, ψάχνουν άλλοι μια ζωή ολόκληρη.
Έχει παρέες που τραγουδούν δυνατά κι άλλες φορές αφήνουν τη σιωπή τους δώρο. Δώρο σε αυτή τη μία, που ξέρει να χρωματίζει τις Δευτέρες. Σε εκείνη που τραγουδά κάτω από φώτα πολύχρωμα και χάνεται μέσα στον καπνό. Που επιστρέφει πάντα στη σκηνή για δυο τραγούδια ακόμα και κοιτάει στα ματιά. Είλικρινά κι αληθινά. Και δεν κρύβεται. Αφήνει τον εαυτό της εκεί. Ελεύθερο. Κι αν θες τον ακουμπάς, παίρνεις λίγη νεραϊδόσκονη για το γυρισμό και φωτίζεις τους δρόμους.

Η πόλη ξαναζεί. Κι οι άνθρωποι μπλέκουν τα δάχτυλά τους κι αγαπούν.
Τι ομορφιές αυτή η νύχτα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου