Δευτέρα 15 Αυγούστου 2016

~Ανυπεράσπιστε εαυτέ μου.~

Ζω για να περπατήσω στη διαχωριστική γραμμή.
Σε κάθε γραμμή που χωρίζει δυο δρόμους. Να απλώσω τα χέρια και να αισθανθώ στο σώμα μου τα κύματα του αέρα από τα διερχόμενα αυτοκίνητα. 
Ένας μοτοσικλετιστής να μου κρατήσει το χέρι και να με παρασύρει στο δρόμο του. Να μην έχω επιλογή. Να φωνάξω. Κι όμως να μην ακουστώ. Να πρέπει να κρατηθώ γερά από το μπράτσο του και να μη φοβηθώ. Να καταφέρω να ανέβω στη μηχανή του. Και να ταξιδέψω στη δική του διαδρομή. Να κάνω το ταξίδι του.
Να μη θυμάμαι. Να μην ελπίζω.
Μονάχα να΄χω τον αέρα σύμμαχο.

Θέλω για μια φορά να ισορροπήσω. 
Σε ένα σχοινί που ταλαντεύεται. Και να΄χω μια θάλασσα από κάτω. Να νιώθω ελευθερία και φόβο μαζί. Εσύ να με κοιτάζεις κι εγώ να απορώ με την ψυχραιμία σου. Να έχεις ένα μικρό χαμόγελο που θα ομορφαίνει το πρόσωπό σου. Κι έτσι να με γεμίζεις δύναμη. Τότε, αγάπη μου, δεν θα΄χει λόγο ο ουρανός. Μονάχα φως, απ΄το ξημέρωμα, να λάμπει το δρόμο μου και τα δικά σου βήματα. 

Bedroom sessions | Φλωρεντία