Θέλω χαμηλωμένα φώτα και κλειστά παραθυρόφυλλα. Μήπως έτσι αφήσω τα κρυφά ελεύθερα.
Θέλω ένα ποτήρι κρασί δίπλα σ΄ένα ξεχασμένο πακέτο και τα φωτάκια να αναβοσβήνουν.
Κοντεύουν οι γιορτινές μέρες.
Πάλι αυτές οι εναλλαγές στα πρόσωπα. Είναι εκείνοι με τα χαμόγελα και οι άλλοι με τα θολά βλέμματα.
Κι αν συναντηθούν τυχαία;
Τι θα συμβεί αν δυο ιστορίες πέσουν η μία πάνω στην άλλη;
Ίσως γεννηθεί το παραμύθι. Εκείνο που ζητούσαν τα μικρά -και τα μεγάλα- παιδιά πριν κοιμηθούν. Εκεί που όλοι είναι ευτυχισμένοι και οι καρδιές πιο ανοιχτές γι΄αγάπη από ποτέ.
Ξημέρωσε κι ακόμα τα φωτάκια λάμπουν.
Τα δάκρυα στέγνωσαν κι ακόμη να βάλω τις λέξεις σε σειρά.
Τι αμηχανία κάθε φορά που παλεύω με τον εαυτό μου, να μην έχουμε να πούμε δυο λόγια καθαρά.
Φοβάμαι. Μήπως αγγίξω εκείνο το κομμάτι που πονάει λίγο πιο πολύ από τα άλλα.
Θα΄θελα δυο χέρια να κρατούν τις πληγές μου. Αυτές που άνοιξαν στον ήχο του σφοδρού αέρα κι αυτές που άφησα εγώ ανοιχτές όσο οι σταγόνες έπεφταν στο πρόσωπό μου.
Ευκαιρία έψαχνα, πάλι στις βροχές να γυρίσω.
Ανάσα. Ξανά απ΄την αρχή.
Θέλω ένα ποτήρι κρασί δίπλα σ΄ένα ξεχασμένο πακέτο και τα φωτάκια να αναβοσβήνουν.
Κοντεύουν οι γιορτινές μέρες.
Πάλι αυτές οι εναλλαγές στα πρόσωπα. Είναι εκείνοι με τα χαμόγελα και οι άλλοι με τα θολά βλέμματα.
Κι αν συναντηθούν τυχαία;
Τι θα συμβεί αν δυο ιστορίες πέσουν η μία πάνω στην άλλη;
Ίσως γεννηθεί το παραμύθι. Εκείνο που ζητούσαν τα μικρά -και τα μεγάλα- παιδιά πριν κοιμηθούν. Εκεί που όλοι είναι ευτυχισμένοι και οι καρδιές πιο ανοιχτές γι΄αγάπη από ποτέ.
Ξημέρωσε κι ακόμα τα φωτάκια λάμπουν.
Τα δάκρυα στέγνωσαν κι ακόμη να βάλω τις λέξεις σε σειρά.
Τι αμηχανία κάθε φορά που παλεύω με τον εαυτό μου, να μην έχουμε να πούμε δυο λόγια καθαρά.
Φοβάμαι. Μήπως αγγίξω εκείνο το κομμάτι που πονάει λίγο πιο πολύ από τα άλλα.
Θα΄θελα δυο χέρια να κρατούν τις πληγές μου. Αυτές που άνοιξαν στον ήχο του σφοδρού αέρα κι αυτές που άφησα εγώ ανοιχτές όσο οι σταγόνες έπεφταν στο πρόσωπό μου.
Ευκαιρία έψαχνα, πάλι στις βροχές να γυρίσω.
Ανάσα. Ξανά απ΄την αρχή.