Εγώ που κλείδωνα την πόρτα κι έμενα σπίτι τώρα βγαίνω έξω και αργώ να γυρίσω.
Μα, χαμογελάω πιο πολύ στους ανθρώπους.
Σου χαμογελάω κάθε μέρα και βλέπω το πρόσωπό σου να αλλάζει. Να μου χαμογελά κι αυτό.
Θέλω να βγω και να περπατήσω έξω αργά τη νύχτα.
Να φτάσω στο σπίτι σου. Να φορέσεις βιαστικά το μπουφάν σου και να έρθεις μαζί μου.
Να μη μιλήσουμε στη διαδρομή.
Να ανταμώσω τους φίλους στην πλατεία και να τους μιλήσω για ΄σένα.
Να τους αφήσω να καταλάβουν πόσο σε έχω ερωτευτεί.
Να με ρωτήσουν για τη ζωή μου και να έχω σε όλα για απάντηση το όνομά σου.
Να γυρίσω στο σπίτι μου και να σε περιμένω. Να χτυπήσεις την πόρτα. Να πέσεις πάνω μου και να σε αγκαλιάσω.
Μα, χαμογελάω πιο πολύ στους ανθρώπους.
Σου χαμογελάω κάθε μέρα και βλέπω το πρόσωπό σου να αλλάζει. Να μου χαμογελά κι αυτό.
Θέλω να βγω και να περπατήσω έξω αργά τη νύχτα.
Να φτάσω στο σπίτι σου. Να φορέσεις βιαστικά το μπουφάν σου και να έρθεις μαζί μου.
Να μη μιλήσουμε στη διαδρομή.
Δεν χρειάστηκαν ποτέ τα λόγια όσο περπατούσα πλάι σου.Θέλω να βγω έξω και να περπατήσω σε κάθε μικρό πέτρινο δρομάκι.
Να ανταμώσω τους φίλους στην πλατεία και να τους μιλήσω για ΄σένα.
Να τους αφήσω να καταλάβουν πόσο σε έχω ερωτευτεί.
Να με ρωτήσουν για τη ζωή μου και να έχω σε όλα για απάντηση το όνομά σου.
Να γυρίσω στο σπίτι μου και να σε περιμένω. Να χτυπήσεις την πόρτα. Να πέσεις πάνω μου και να σε αγκαλιάσω.
Τόσο δύσκολη η αγάπη. Μα, τόσο πολύ σ΄αγαπώ.Μονάχα, χαμογέλασέ μου όταν η ζωή θα με τρομάζει...