Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 2015

~Χριστούγεννα έρχονται, λένε.~

Θέλω χαμηλωμένα φώτα και κλειστά παραθυρόφυλλα. Μήπως έτσι αφήσω τα κρυφά ελεύθερα.
Θέλω ένα ποτήρι κρασί δίπλα σ΄ένα ξεχασμένο πακέτο και τα φωτάκια να αναβοσβήνουν.

Κοντεύουν οι γιορτινές μέρες.

Πάλι αυτές οι εναλλαγές στα πρόσωπα. Είναι εκείνοι με τα χαμόγελα και οι άλλοι με τα θολά βλέμματα.
Κι αν συναντηθούν τυχαία;
Τι θα συμβεί αν δυο ιστορίες πέσουν η μία πάνω στην άλλη;
Ίσως γεννηθεί το παραμύθι. Εκείνο που ζητούσαν τα μικρά -και τα μεγάλα- παιδιά πριν κοιμηθούν. Εκεί που όλοι είναι ευτυχισμένοι και οι καρδιές πιο ανοιχτές γι΄αγάπη από ποτέ.
Ξημέρωσε κι ακόμα τα φωτάκια λάμπουν.
Τα δάκρυα στέγνωσαν κι ακόμη να βάλω τις λέξεις σε σειρά.

Τι αμηχανία κάθε φορά που παλεύω με τον εαυτό μου, να μην έχουμε να πούμε δυο λόγια καθαρά. 
Φοβάμαι. Μήπως αγγίξω εκείνο το κομμάτι που πονάει λίγο πιο πολύ από τα άλλα.
Θα΄θελα δυο χέρια να κρατούν τις πληγές μου. Αυτές που άνοιξαν στον ήχο του σφοδρού αέρα κι αυτές που άφησα εγώ ανοιχτές όσο οι σταγόνες έπεφταν στο πρόσωπό μου. 

Ευκαιρία έψαχνα, πάλι στις βροχές να γυρίσω.

Ανάσα. Ξανά απ΄την αρχή.


Bedroom sessions | Φλωρεντία

Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2015

~Panic attacks~

Αυτή η υπερβολή που δε με άφησε ποτέ κι εκείνο το "αναρωτιέμαι" που σφηνώθηκε βαθιά ένα βράδυ, τραγουδούν τη ζωή μου.
Και με ακουμπούν άλλωτε γλυκά κι άλλωτε δυνατά.

Λάθος, σωστά, όλα σε μια θάλασσα.
Δε με ρώτησε κανείς.
Αποφασίζει ο αέρας για τα δάκρυα και τα χαμόγελα.

Πάντα να καβγαδίζει το μυαλό με την καρδιά.
Πάντα και τα δυο να 'χουνε δίκιο.
Δε με ρώτησε κανείς.

Τι ειρωνία!
Να πονά η ψυχή και να τρέμει το σώμα.

Φίλε, καταλαβαίνω.

Bedroom sessions | Φλωρεντία



Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2015

~Μονομαχία~

Τόσα χαρτιά ριγμένα στο πάτωμα με λέξεις. Με σκέψεις βιαστικές. Με ιστορίες χαρούμενες και με στίχους πονεμένους. Έχουν και μια στάμπα από το χθεσινοβραδινό κρασί.
Σα να τα ΄γραψα όλα αυτά για ΄σένα και για ΄μένα. 
"Παλεύουν τα χρώματα με τις σκιές. Τα γέλια και τα δάκρυα."
"Κι όμως έχει τόση ησυχία...", μου λες.
"Μόνο εγώ ακούω αυτή την καταστροφή;"
Φοβάμαι μήπως ο αέρας, που περνά τόσο άγρια, πάρει το άρωμά σου από πάνω μου. Μήπως και ξεχαστεί η μυρωδιά σου στο χρόνο.


Πες μου πως θα μείνεις. Για λίγο. Αλλά μείνε.


Bedroom sessions | Φλωρεντία

Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2015

~Wish~

Κάνω μια ευχή.
Για 'σένα και για όποιον περάσει δίπλα σου.
Να αγαπήσεις και να συγχωρήσεις.
Να διεκδικήσεις και να αγωνιστείς.
Να εκφραστείς και να μοιραστείς.
Να αφοσιωθείς.
Να βοηθήσεις.
Να προχωρήσεις.
Να κερδίσεις.
Να κοιταχτείς στον καθρέπτη και να πεις έζησα.
Και ξανά απ' την αρχή.
Για πάντα.

Bedroom sessions | Φλωρεντία

Κυριακή 16 Αυγούστου 2015

~Feelings~

Χαμόγελα, δάκρυα, αγκαλιές, λόγια

Μου αρέσει να βλέπω τους ανθρώπους να γελάνε αληθινά.
Μου αρέσουν τα γλυκά χαμόγελα και τα δυνατά επιφωνήματα.
Μου αρέσουν τα δακρυσμένα μάτια από ευτυχία και οι έντονες αντιδράσεις στις εκπλήξεις.
Είναι ωραίο να βλέπεις τον κόσμο να ζει.
Να αισθάνεται.
Να προσμένει.
Να αγαπάει.
Είναι πανέμορφο να βλέπεις δυο ανθρώπους να αγκαλιάζονται σφιχτά.
Να κρατιούνται από το χέρι.
Να νοιάζονται.
Να αγαπούν.
Λατρεύω τα κλειστά βλέφαρα και τα δαγκωμένα χείλη.
Το πρόσωπο της ικανοποίησης και το πρόσωπο της επιθυμίας.
Τις λέξεις που δε μπόρεσαν να μπουν σε μια σειρά και να γίνουν προτάσεις.
Αυτά που θέλησαν να ειπωθούν και κρύφτηκαν πίσω από δυο βλέμματα.
Την αγάπη.

Bedroom sessions | Φλωρεντία


Παρασκευή 24 Ιουλίου 2015

~Είκοσι εκατοστά~

Συνήθιζα να ψάχνω στα βιβλία για την αλήθεια μου μέχρι που κατάλαβα ότι δε θα μου τη δώσει κανείς στο χέρι. Σταμάτησα να διαβάζω κι έψαξα αλλού. Στα μάτια του γείτονα, του μανάβη, του φίλου, του θείου, της γιαγιάς και του παππού. Στα αθώα βλέμματα των μικρών παιδιών που δεν έμαθαν τι σημαίνει απόρριψη κι απογοήτευση. Δεν έμαθαν, ακόμα, τι σημαίνει λάθος. Μα ξέρουν πιο καλά να αγαπούν. 
Αγάπη είναι μια αγκαλιά κι ένα φιλί. Ένα ταξίδι με το τρένο για ένα μονάχα χαμόγελο και ξανά πίσω. Αγάπη είναι ένα τηλεφώνημα για καληνύχτα κι ένα μήνυμα για καλημέρα.

Ξαναγύρισα όμως στα βιβλία γιατί ήθελα να ζήσω το παραμύθι μου. Μπήκα στους κόσμους τους και ζούσα μέσα στις σελίδες. Τελικά η αλήθεια ήταν σκορπισμένη εδώ κι εκεί. Ήταν δίπλα στα πάθη και τις αγωνίες, αριστερά από το πολύχρωμο κι ευτυχισμένο τέλος και δεξιά από το χλωμό κι άδικο. Ήταν ανάμεσα στην κάθαρση και τον πόνο. Ανάμεσα στη λύτρωση και τη φθορά.

Παράλληλα άρχισα να τριγυρίζω στα στενά με ακουστικά στα αυτιά και να παρατηρώ τον κόσμο. Είδα ανθρώπους με θλιμμένα μάτια και δίπλα ερωτευμένους νέους. Συνειδητοποίησα πως τόσο απέχει η χαρά από τη λύπη και η ευτυχία από τον πόνο.
Είκοσι εκατοστά.
Δυο πλάτες γυρισμένες σε ένα λεωφορείο.
Δυο διπλανές θέσεις σε ένα σινεμά.

Bedroom sessions | Φλωρεντία


Τρίτη 21 Ιουλίου 2015

~Σχέσεις εξάρτησης~

Καθόμουν ώρες στο μισοσκότεινο δωμάτιο.
Είχα αγκαλιά μια κιθάρα.
Και περνούσαν οι μέρες.
Και το σκοτάδι όλο και πιο πυκνό.
Κι ο ήχος δυνάμωνε κι έσπασε τον καθρέπτη.
Και για χρόνια ζούσα μόνη.
Κι η μουσική μου ποτέ δε χώρεσε σε στίχους.
Ταξίδευε μόνη -κι αυτή-.
Την έπαιρνε ο αέρας.
Της έδειχνε τα χρώματα.
Κι όλο γνώριζε ανθρώπους.
Και η κιθάρα στα χέρια μου.
Και ταλαντεύονταν οι χορδές.
Φοβόμουν μη σπάσουν.
Μα έμειναν μαζί μου ως το τέλος...

Bedroom sessions | Φλωρεντία

Τρίτη 30 Ιουνίου 2015

~Για μια ακόμα αγκαλιά~

Το χώμα είναι νωπό κι ας είναι καλοκαίρι κι ο άνεμος αφήνει έναν γλυκό ήχο στο παράθυρό μου.
Τότε θυμάμαι τις βόλτες, τις αγκαλιές και τα χαμόγελά μας.
Σαν να βγαίνουν κάθε που ανοίγει ο ουρανός.
Σαν να 'ναι η βροχή ο δρόμος της ανάμνησης.
Θυμάσαι τα πρωινά που μου μιλούσες βραχνιασμένα;
Τα βράδια που κρυβόσουν στο στενό για μια ματιά μονάχα;
Ήθελα εκείνο το τελευταίο βράδυ να μείνεις λίγο ακόμα.
Για μια ακόμα αγκαλιά.
Για δυο ακόμα λαμπερά βλέμματα.
Για δυο καυτές ανάσες.

Βedroom sessions | Φλωρεντία

Τρίτη 26 Μαΐου 2015

~Στη διαχωριστική γραμμή~

Πότε θα έρθει εκείνο το τρένο;
Γιατί δεν μπήκαμε μέσα;
Γιατί δεν προλάβαμε;
Γιατί δε με προειδοποίησες;
Γιατί έρχεσαι στον ύπνο μου;
Γιατί δεν κράτησες την υπόσχεσή σου;

Σε αργή κίνηση | Δανάη Παπουτσή