Συνήθιζα να ψάχνω στα βιβλία για την αλήθεια μου μέχρι που κατάλαβα ότι δε θα μου τη δώσει κανείς στο χέρι. Σταμάτησα να διαβάζω κι έψαξα αλλού. Στα μάτια του γείτονα, του μανάβη, του φίλου, του θείου, της γιαγιάς και του παππού. Στα αθώα βλέμματα των μικρών παιδιών που δεν έμαθαν τι σημαίνει απόρριψη κι απογοήτευση. Δεν έμαθαν, ακόμα, τι σημαίνει λάθος. Μα ξέρουν πιο καλά να αγαπούν.
Αγάπη είναι μια αγκαλιά κι ένα φιλί. Ένα ταξίδι με το τρένο για ένα μονάχα χαμόγελο και ξανά πίσω. Αγάπη είναι ένα τηλεφώνημα για καληνύχτα κι ένα μήνυμα για καλημέρα.
Ξαναγύρισα όμως στα βιβλία γιατί ήθελα να ζήσω το παραμύθι μου. Μπήκα στους κόσμους τους και ζούσα μέσα στις σελίδες. Τελικά η αλήθεια ήταν σκορπισμένη εδώ κι εκεί. Ήταν δίπλα στα πάθη και τις αγωνίες, αριστερά από το πολύχρωμο κι ευτυχισμένο τέλος και δεξιά από το χλωμό κι άδικο. Ήταν ανάμεσα στην κάθαρση και τον πόνο. Ανάμεσα στη λύτρωση και τη φθορά.
Παράλληλα άρχισα να τριγυρίζω στα στενά με ακουστικά στα αυτιά και να παρατηρώ τον κόσμο. Είδα ανθρώπους με θλιμμένα μάτια και δίπλα ερωτευμένους νέους. Συνειδητοποίησα πως τόσο απέχει η χαρά από τη λύπη και η ευτυχία από τον πόνο.
Είκοσι εκατοστά.
Δυο πλάτες γυρισμένες σε ένα λεωφορείο.
Δυο διπλανές θέσεις σε ένα σινεμά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου