Τόσα χαρτιά ριγμένα στο πάτωμα με λέξεις. Με σκέψεις βιαστικές. Με ιστορίες χαρούμενες και με στίχους πονεμένους. Έχουν και μια στάμπα από το χθεσινοβραδινό κρασί.
Σα να τα ΄γραψα όλα αυτά για ΄σένα και για ΄μένα.
Πες μου πως θα μείνεις. Για λίγο. Αλλά μείνε.
Σα να τα ΄γραψα όλα αυτά για ΄σένα και για ΄μένα.
"Παλεύουν τα χρώματα με τις σκιές. Τα γέλια και τα δάκρυα."
"Κι όμως έχει τόση ησυχία...", μου λες.
"Μόνο εγώ ακούω αυτή την καταστροφή;"Φοβάμαι μήπως ο αέρας, που περνά τόσο άγρια, πάρει το άρωμά σου από πάνω μου. Μήπως και ξεχαστεί η μυρωδιά σου στο χρόνο.
Πες μου πως θα μείνεις. Για λίγο. Αλλά μείνε.