Αυτή η υπερβολή που δε με άφησε ποτέ κι εκείνο το "αναρωτιέμαι" που σφηνώθηκε βαθιά ένα βράδυ, τραγουδούν τη ζωή μου.
Και με ακουμπούν άλλωτε γλυκά κι άλλωτε δυνατά.
Λάθος, σωστά, όλα σε μια θάλασσα.
Δε με ρώτησε κανείς.
Αποφασίζει ο αέρας για τα δάκρυα και τα χαμόγελα.
Πάντα να καβγαδίζει το μυαλό με την καρδιά.
Πάντα και τα δυο να 'χουνε δίκιο.
Δε με ρώτησε κανείς.
Τι ειρωνία!
Να πονά η ψυχή και να τρέμει το σώμα.
Φίλε, καταλαβαίνω.
Και με ακουμπούν άλλωτε γλυκά κι άλλωτε δυνατά.
Λάθος, σωστά, όλα σε μια θάλασσα.
Δε με ρώτησε κανείς.
Αποφασίζει ο αέρας για τα δάκρυα και τα χαμόγελα.
Πάντα να καβγαδίζει το μυαλό με την καρδιά.
Πάντα και τα δυο να 'χουνε δίκιο.
Δε με ρώτησε κανείς.
Τι ειρωνία!
Να πονά η ψυχή και να τρέμει το σώμα.
Φίλε, καταλαβαίνω.