Το χώμα είναι νωπό κι ας είναι καλοκαίρι κι ο άνεμος αφήνει έναν γλυκό ήχο στο παράθυρό μου.
Τότε θυμάμαι τις βόλτες, τις αγκαλιές και τα χαμόγελά μας.
Σαν να βγαίνουν κάθε που ανοίγει ο ουρανός.
Σαν να 'ναι η βροχή ο δρόμος της ανάμνησης.
Θυμάσαι τα πρωινά που μου μιλούσες βραχνιασμένα;
Τα βράδια που κρυβόσουν στο στενό για μια ματιά μονάχα;
Ήθελα εκείνο το τελευταίο βράδυ να μείνεις λίγο ακόμα.
Για μια ακόμα αγκαλιά.
Για δυο ακόμα λαμπερά βλέμματα.
Για δυο καυτές ανάσες.