Βρίσκομαι σε ένα λεωφορείο κάνοντας τη συνηθισμένη μου διαδρομή.
Όλα θα ήταν ίδια με τις άλλες φορές μονάχα που σήμερα νιώθω κάτι να΄χει αλλάξει.
Λίγο σα να μεγάλωσα.
Το μυαλό μου χάνεται κι αφήνω το βλέμμα μου να θολώσει.
Δεν θέλω να φτάσω γρήγορα.
Θέλω να κρατήσω ακόμα λίγο αυτή τη στιγμή.
Δεν φοβάμαι πια αυτή μου την πλευρά.
Την αγαπώ και την προκαλώ.
Κάποιες φορές απλά...τη χρειάζομαι.
Μαμά, μεγάλωσα. Κι αγαπώ ακόμα τους ανθρώπους.
Τους χαιρετάω κάθε πρωί και κάποιοι μου χαμογελάνε. Άλλοι ξαφνιάζονται και σαστίζουν. Εγώ όμως θυμάμαι εκείνους που περπατάνε αργά και δεν φοβούνται να κοιτάξουν στα μάτια.
Μαμά, χαμογελάς στους ανθρώπους;
Οι άνθρωποι ερωτεύονται και κρατιούνται χέρι-χέρι. Ανταλλάσουν ανάσες και κοιμούνται αγκαλιά. Tα δάχτυλά τους είναι μπερδεμένα και τα χείλη τους χαμογελαστά.
Οι άνθρωποι αγαπιούνται και αφήνονται. Περπατάνε δίπλα-δίπλα και ακούνε απ΄τα ίδια ακουστικά.
Μαμά, οι άνθρωποι πληγώνουν...
Κι όταν το καταλάβουν είναι αργά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου