Θυμάμαι τα χέρια μας που κούμπωσαν τόσο απόλυτα. Σα να είχαν φτιαχτεί γι΄αυτό το σκοπό. Θυμάμαι κάθε γραμμή στο πρόσωπό σου.
Ένιωθα μια κραυγή ευτυχίας να θολώνει τα μάτια μου, να ηχεί δυνατά στα αυτιά μου και να αγκαλιάζει το σώμα μου τόσο δυνατά που πόνεσα. Κι έτρεμα. Και δεν κατάλαβε κανείς. Μόνο τα δάχτυλά σου που τα έσφιγγα και τα κρατούσα μην τα χάσω.
Σταγόνες στα μάτια μου κι εσύ να μοιάζεις με μια θάλασσα που απλώνει τα "θέλω" και τα "χρειάζομαι".
Που λες αγαπημένε...
Θυμάμαι εκείνες τις αγκαλιές πάνω απ΄τα χοντρά μας ρούχα και την επιμονή σου να παίζεις με τα μαλλιά μου. Και τα μάτια σου που έλαμπαν. Και τους ψιθύρους στα αυτιά μου. Μ΄αυτούς έφτιαξες το πιο γλυκό παραμύθι.
Μόνο που το αφήσαμε στη μέση.
Θα ψάξω να βρω μια στιγμή σου. Απλά και μόνο για να μάθω πως τελειώνει η ιστορία μας. Πως γυρνούν οι πλάτες. Πως πέφτουν τα δάκρυα. Πως λέμε αντίο.
Ένιωθα μια κραυγή ευτυχίας να θολώνει τα μάτια μου, να ηχεί δυνατά στα αυτιά μου και να αγκαλιάζει το σώμα μου τόσο δυνατά που πόνεσα. Κι έτρεμα. Και δεν κατάλαβε κανείς. Μόνο τα δάχτυλά σου που τα έσφιγγα και τα κρατούσα μην τα χάσω.
Σταγόνες στα μάτια μου κι εσύ να μοιάζεις με μια θάλασσα που απλώνει τα "θέλω" και τα "χρειάζομαι".
"Σ΄αγαπώ μα φοβάμαι."Κι όντως φοβόμουν. Πώς να μη φοβάσαι με την ψυχή ανοιχτή και την καρδιά μοιρασμένη. Πως να μη φοβάσαι; Όταν το μυαλό σ΄αφήνει μόνο, να παλέψεις με τα βαθιά; Με εκείνα που έκρυψες απ΄τους περαστικούς σου κι έδωσες στους λίγους σου, να τα κρατούν με χέρια απαλά.
Που λες αγαπημένε...
Θυμάμαι εκείνες τις αγκαλιές πάνω απ΄τα χοντρά μας ρούχα και την επιμονή σου να παίζεις με τα μαλλιά μου. Και τα μάτια σου που έλαμπαν. Και τους ψιθύρους στα αυτιά μου. Μ΄αυτούς έφτιαξες το πιο γλυκό παραμύθι.
Μόνο που το αφήσαμε στη μέση.
Θα ψάξω να βρω μια στιγμή σου. Απλά και μόνο για να μάθω πως τελειώνει η ιστορία μας. Πως γυρνούν οι πλάτες. Πως πέφτουν τα δάκρυα. Πως λέμε αντίο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου