Έχω στα αυτιά μου τις φωνές των ανθρώπων μου.
Γιατί ξέρω πως θα χρειαστώ δυο λόγια δικά τους για τη ζωή μου.
Κι έτσι κράτησα όλες αυτές τις λέξεις που είπαν ποτέ για να φτιάχνω τις προτάσεις μου.
Κι έτσι κράτησα όλες αυτές τις λέξεις που είπαν ποτέ για να φτιάχνω τις προτάσεις μου.
Τις διαλέγω απαλά και τις προσέχω.
Προσπαθώ να τις προσέχω. Αλλά δεν τα καταφέρνω πάντα.
Τις βάζω σε σειρά και φτιάχνω ιστορίες.
Τις γράφω στο τετράδιό μου. Τους τις διαβάζω.
Τις γράφω στο τετράδιό μου. Τους τις διαβάζω.
Και μετά θέλω μια αγκαλιά. Γιατί άνοιξα μια πλευρά που ήταν κλειστή για χρόνια κι έτσι θα κουμπώσει ξανά.
Τις αγαπώ αυτές τις φωνές.
Τις ξεχωρίζω στο πλήθος και τις ακολουθώ.
Τις εμπιστεύομαι.
Και τις παίρνω μαζί μου.
Τις ξεχωρίζω στο πλήθος και τις ακολουθώ.
Τις εμπιστεύομαι.
Και τις παίρνω μαζί μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου