Περπατούσαμε ώρα. Μόνο και μόνο για να δούμε την πόλη από ψηλά. Την πόλη εκείνη, που σε έφερε στη ζωή μου.
Κρατούσες μια παγωμένη μπύρα στο χέρι σου. Κι εγώ, λάτρεψα τη μυρωδιά της στην ανάσα σου.
Ζάλισε τόσο το μυαλό μου... Τα φώτα της λεωφόρου θάμπωσαν τα μάτια μου.
Κάθισες μπροστά μου κι είχα την ανάγκη να ανοίξω τα χέρια μου και να τα αφήσω να κουμπώσουν γύρω σου.
Να κλειδώσω την ψυχή μου στο σώμα σου.
Και κάθε που θα μου έλεγες καληνύχτα, να την έπαιρνες μαζί σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου